คนลืมช้า

posted on 26 Jan 2012 03:10 by recipex
 
 
 
สุดท้ายมันก้อผ่านไป.. ปีกว่าๆแล้วเนาะ
 
กับการอดทน กับการร้องไห้ กับการเปนคนแสนดี ที่คอยรับฟัง 
 
เปนเพื่อนที่ดี ที่คอยรับรู้ เปนคนแสนดีที่เค้าไม่รู้เลย 
 
เวลาเราเจ็บ จากเค้า หรือ จากใคร ... ก้อเจ็บอยู่แล้ว
 
แต่เวลาเค้าเจ็บ ก้อเจ็บเปน 2  เท่า 
 
 
 
แต่จะให้เปนยังไง ก้อคงยอมได้ ให้รอ .. แบบไม่รู้ว่า จะให้รอเพื่ออะไร ก้อรอได้
 
แต่ถ้าจะให้ฟัง ให้เปนคนเข้าใจ แล้วพวกเทอก้อทำร้ายกันด้วย คำว่า "ไม่ได้ตั้งใจ"
 
ก้อคงจะไม่ไหว 
 
เคยบอกเทอว่า คนที่จะมีค่า คือคนที่เห็นคุนค่าของตัวเอง
 
เลยต้องเอาคำพูดนี้มาใช้กับตัวเอง .. 
 
ขอโทดนะ ที่ไม่รอ ขอโทดนะ ที่ไม่ติดต่อ
 
 
 
เพราะเราก้อห่างกันไกลระดับนึงแล้ว จากวันนี้ไป อีก ครึ่งปี 
 
วันที่เทอกลับมา เราคงเปนแค่คนไม่รู้จัก ... สักเท่าไหร่
 
ขอโทดที่อดทนได้แค่นี้ ... แต่ถ้ามากกว่านี้ เค้าคงไม่ใช่คน แล้วละ รู้มั๊ยย
 
 
 
 
อย่างนึง ที่อยากให้รู้ แต่ไม่เคยได้บอกเลย ..
 
 
เค้าคิดถึงเทอมากกกก ขอบคุนที่ทำให้รู้ว่า ..
 
เวลาที่เราคิดถึงใครสักคนมากๆ แต่บอกใครไม่ได้ โทหาม่ายได้
 
ไม่รู้ว่า เค้าอยู่ส่วนไหนของโลกใบนี้ มันโคตรทรมานเลย 
 
ขอบคุนที่สอนให้รู้ว่า .. รักคืออะไร ..
 
ขอโทดที่ทนได้แค่นี้จิงๆ .. ขอบคุนที่ทำให้เค้ารู้ว่า เค้าชอบคนแบบไหน 
 
 
 
ขอให้โชคดีนะ แล้วก้ออย่าให้เค้าคนนั้นทำให้เสียใจอีกเลยนะ
 
เทอไม่รู้หรอก ว่า .. การรอ มันไม่มีจุดหมาย เค้าอยากจะพูดอะไรตรงๆได้มากกว่านี้
 
ถ้า ผญ คนนั้น ไม่ใช่เพื่อนเค้า
 
 
 
โชคดีนะ ..​อาแมว .. 
 
จาก หมาน้อย 
 
 
 
 
555555 .... ขำเบา เบา ..
 
อิอิ
 
คือ เข้ามาปิดตำนาน มนต์รักข้าวมันไก่แล้วค่ะ 
 
จะเล่าแบบสั้นๆว่า .. ไปกินข้าวมันไก่บ่อยมาก จนสนิทกับคุนแม่ของพี่เค้า 
 
กินไป กินมา 5 เดือน จนคุนแม่พี่เค้ารักเรามากมาย ยุให้พี่เค้าโทหา 
 
แต่พี่เค้าก้อไม่โท 55555555
 
 
ว่าีที่สะใภ้อันดับ 1 เลยออกมาแถลงการณ์ว่า .. ทำใจนานแล้วค่ะ 
 
ราวๆ ตั้งกะ 2 เดือนที่แล้ว 55555 
 
อาทิตย์ก่อนไปงานประชุมที่ปีนัง แล้วไปเที่ยวคาเมลอน เลยแอบซื้อชากลับมาฝาก ว่าที่ม่าม้า
 
 
 
 
จน ณ ตอนนี้ สนิทกานไปแล้ว แต่... ม่ายได้เปนสะใภ้แล้วค่ะ กลายเปน หลานสาวแทน 555
 
 
เข้ามาแถลงการณ์ เท่านี้นะคะ 
 
 
เพราะว่า กะลังอยู่ใน โหมด ดราม่า เรื่องอื่นอย่างรุนแรงค่ะ 5555
 
 
บ๊ายยยยย บายยยยย
 
 
 
ไว้มีโอกาส จะมาเล่าเรื่อง ดราม่า ให้ฟังนะคะ ไปแล้วค่ะ สวัสดีค่ะ ชาวไทย Tongue out Tongue out Tongue out

มนต์รักข้าวมันไก่ II

posted on 13 Sep 2010 11:28 by recipex

 

11/8/2010 ----> > 20.00pm

จากตอนที่แล้ว ด้วยความที่เภสัชกรคนนี้ คุ้นนามสกุลของ .. คนไข้น่ารักมากก คนนี้อย่างแรง

(ม่ายรู้ว่า คุ้นจิงๆ หรือ อยากจะคุ้น เพราะอยากจาใช้ Laughing   ----- > > แวร๊ง!!  555

เลย แอบค้นใน google ปรากฎว่า .. เค้าเปนลูกชายของคนๆนึงที่ค่อนข้างดังในจังหวัด

เนื่องจาก คุนพ่อของเค้าต่อต้านสิ่งที่ไม่ดีในจังหวัด แล้วถูกอุ้มหายไป ทำให้เค้ากลายมาเปนคนที่ต้องดูแลครอบครัว

 

อ่านแล้ว........แอบเห็นใจ .. และรู้สึกว่า คนๆนี้น่ารักกว่าเดิมล้านเท่า 

พี่เค้าจบนิติ จากมหาวิทยาลัยชื่อดังเชียว แต่เค้ากลับมาเปิดร้านข้าวมันไก่ขายที่บ้าน 

แอบเห็นใจเค้ามากๆ 

จากในข่าว.. แอบเห็นว่า เค้าขายข้าวมันไก่ .. และอยู่ไม่ไกลจากบ้านเรา อิอิ .. 

ลองขับรถไปดูสักที สองที จะได้รู้สถานที่ตั้ง ว่างๆจะแอบมากินนะจ๊ะ จุบสๆ 555

 

ขับผ่านหลายที จนรู้ร้าน .. แต่ทำำไม ร้านถึง ปิดตลอด ปิดทั้งกลางวัน ปิดทั้งกลางคืน

ก้อม่ายเข้าใจว่า เค้าจาปิดทำไม .. เอ๊ะ หรือ เค้าจาปิดหนีเรา อิอิ ไม่หรอกๆๆ .. หรือ ...

 

เค้าแพ้ยาเรา Frown .... คิดถึงเรื่องนี้แล้ว แอบเครียด .. ถ้าเค้าแพ้ยาเราแล้วนอนนิ่งอยู่บนบ้านล่ะ T T

 

จะโดนฟ้องมั๊ยนะ .. เค้าจาฟ้องเราป่าว > <

ก้อขับรถไปจอดที่หน้าร้านเค้า .. ในใจก้อยอมรับว่า ห่วงกว่าคนไข้ทั่วไป (อิอิ)

แต่่อีกใจนึง ก้อม่ายรู้ว่า .. ที่เค้าปิดร้านอะ ม่ายช่ายเพราะแพ้ยาใช่มะ แงๆๆ คิดไม่ออก

มองไปเห็นเบอร์โทสั่งข้าวกล่อง .. ------ > > > จารู้ได้ไงว่า ไม่แพ้ยาน้ออ

 

โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้ววความคิดของผู้หญิงน่ากลัว ก้อออกมา 

ก้อแกล้งทำเปนลูกค้าจามากิน แล้วเค้าปิดร้านเดะ อารายยังงี้ 55555 นางมารชัดๆ อิอิ :D

เลยกดเบอร์แล้วโทออก .. แป๊บนึง ก้อมีเสียงผู้ชายรับโทสับ

 

คนไข้ที - "หวัดดีคับ"

เภสัชเจ- .................เฮ่ยย เสียงใช่เลย.............. "ค่ะ ใช่ร้านข้าวมันไก่ ก่งก้ง ป่ะคะ"

คนไข้ที- "ใช่ครับ"

เภสัชเจ- "เปนลูกค้าอะค่ะ มาทาน 2 วันแล้ว ไม่เห็นร้านเปิดเลย เปนไรป่าวคะ"

คนไข้ที-"ขออภัยในความไม่สะดวกมากๆนะครับ ช่วงนี้ร้านปิดปรับปรุงครับ จะสั่งข้าวกล่องหรอครับ"

เภสัชเจ- "เปล่าค่ะ ตั้งใจมาทานค่ะ"

คนไข้ที- "โทดนะครับ เสียงคุ้นมากเลย เรารู้จักกันใช่มั๊ยครับ"

เภสัชเจ- "เอ่อ .. ไม่รู้จักนะคะ" (อึ้งคับ)

คนไข้ที- "แต่เสียงคุ้นมากเลยนะฮะ เราต้องรู้จักกันแน่เลย"

เภสัชเจ- "ไม่หรอกค่ะ จะคุ้นได้ยังไง ไม่รู้จักกันค่ะ เป็นลูกค้าที่ร้านมั้งคะ เลยอาจจะคุ้นเสียงบ้าง" (-*-)

คนไข้ที- "หรอครับ แต่คุ้นมาก เหมือนเป็นคนรู้จักกัน ..เอ่อ ใช่คุนมินป่ะคับ"

เภสัชเจ- "อะไรนะคะ"

คนไข้ที- "เปล่าครับ ไม่มีอะไร ...... โทดนะครับ ถ้ายังงั้นไม่ทราบว่าคุนอะไรนะคับ"

เภสัชเจ- "เอ่อ ไม่ทราบว่าไม่สบาย หายรึยังคะ"

คนไข้ที- "ยังไม่หายครับ (!!!!!!!!!!!) ทราบได้ยังไงอะครับว่าไม่สบาย เราต้องรู้จักกันแน่ๆเลย เป็นคนแถวบ้านป่าวครับ"

เภสัชเจ- "เปล่าค่ะ ก้อเห็นๆอยู่ว่าไม่สบาย" ( - -“)

คนไข้ที- "เรารู้จักกันใช่มั๊ยครับ"

เภสัชเจ- "ไม่ค่ะ"

คนไข้ที- "แล้วทำไมถึงรู้ว่าผมไม่สบายล่ะครับ"

เภสัชเจ- "..ก้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   เอ่ออออออ .. เอ่อออ    .....เปนคนที่จ่ายยาให้ไงคะ" (เสียงอ่อยยยยยยยย ... เพราะจนมุม .. เล่ห์เหลี่ยมน้อยจิง อะไรจิง)

คนไข้ที- "น้องเภสัชคนนั้นหรอ"

เภสัชเจ- "ค่ะ"

คนไข้ที- "คนที่โทรหาคุนหมอให้หรอครับ .."

เภสัชเจ- "อ่า .. ใช่ค่ะ"

คนไข้ที- "จำผมได้ด้วยหรอ"

เภสัชเจ- "ค่ะ .. ก้อเค้าอะเคยมากินข้าว ก้อจำได้ แล้วพอวันนั้นพี่มารับยา เค้าเลยรู้ว่าอยู่ที่นี่ เค้ากลัวพี่แพ้ยา"

คนไข้ที-" ไม่แพ้ครับ ขอบคุนมากๆนะคับ ผมใกล้หายแล้ว มีเภสัชกรดูแลดีขนาดนี้ไม่หายได้ยังไง" (หยอดที่ 1)

เภสัชเจ- "เพิ่งตอบเค้าเองนะว่า ตอนนี้ยังไม่หาย อิอิ"

คนไข้ที- "เด่วก้อหายครับ กลัวว่าถ้าผมเปนไร เด่วจาเปนความผิดใช่ม้า.. ขอโทดนะครับ นี่เป็นเบอร์ส่วนตัว หรือเบอร์ รพ คับ"

เภสัชเจ- "เบอร์ส่วนตัวค่ะ"

คนไข้ที- "ผมขออนุญาตเมมไว้ได้มั๊ยครับ เผื่อโทถามเรื่องยา"

เภสัชเจ- "ได้ค่ะ ยินดีค่ะ"

คนไข้ที- "ผมชื่อทีนะ น่าจาเป็นพี่มั้งครับ"

เภสัชเจ- "ใช่ค่ะ พี่เป็นพี่เค้า" (แป่ววววววว!!!!)

คนไข้ที- "ผมรหัส 44 นะแก่แล้วอะ"

เภสัชเจ- "เค้าชื่อเจค่ะ แต่ว่า เค้าก้อไม่ได้เด็กแล้วนะ เค้าจบหลายปีแล้วนะ เค้าก้อรหัส 46 อะ ห่างกันนิดเดียวเอง"

คนไข้ที- "ผมแก่แล้วครับ แต่คุนเจดูเด็กมากเลยนะ ตอนที่เจอ ยังดูแบบ .. เด็กน้อยมากๆเลยอะ .." -*- 

เภสัชเจ- (นึกในใจ .. หลอกง่ายป่าววะ อิอิ .. ยอมให้หลอกอะ 55) "ไม่เด็กแล้วค่ะ ฮ่าๆๆโอเคว่า พี่ไม่แพ้ยาเนาะ"

คนไข้ที- "แล้วทราบเบอร์ผมได้ัยังไงครับ ... (แล้วก้อ งุมๆๆคนเดียว) อ่ออ เบอร์ที่หน้าร้าน"

เภสัชเจ- "ใช่ค่ะ หน้าร้าน"

คนไข้ที- "ครับ แล้วนี่ ยังอยู่ รพ หรือกลับบ้านแล้วครับ"

เภสัชเจ- "กะลังกลับบ้านแล้วค่ะ"

คนไข้ที- "อ่อ ครับ ขอบคุนมากๆนะครับ ที่โทมา ถ้าผมเปิดร้านอีกครั้งเมื่อไหร่ จะรีบโทบอกเปนคนแรกเลยนะครับ"

เภสัชเจ- "ขอบคุนมากๆค่ะ"

คนไข้ที- "โอเคคับ สวัสดีครับ"          

เภสัชเจ- "ค่ะ" ............................(แต่กลับบ้าน กิสส บ้านเกือบแตก 555)

 

 

หลังจากนั้น 3 อาทิด เค้าเพิ่งรู้ว่า พี่เค้ากลับมาที่ รพ อีก คือ ..พี่เค้าเจอเค้าวันที่ 7 ส.ค. ตอน 8.37 น. แล้ววันที่ 8 ส.ค. ตอน 8.25 น. พี่เค้าก้อมา รพ อีกต่อมา แต่เค้าไม่ได้ทำ part time วันนั้น .. น้องเภสัชอีกคนเจอ แต่น้องบอกว่า ไม่ได้ consult อะไรกับคุณหมอเลย แอบเสียใจที่อดเจอ 555

 

ปล ติดตามตอนต่อไปวันหลังนะคะ แอบอัพ late 5555